2026-03-12

BEHIND THE PAINTINGS: ABSTRACT IV – De Fluïde Taal van Kleur, Herinnering en Intuïtie

Kunst is voor mij nooit alleen een kwestie van vorm of kleur geweest. Het is een innerlijke taal, een fluïde systeem van signalen, herinneringen en intuïtieve bewegingen. Soms ontstaat een schilderij vanuit een helder idee, maar vaker openbaart het zich pas tijdens het proces—alsof het werk zelf bepaalt welke richting het op wil. ABSTRACT IV is precies zo’n schilderij: een ontmoeting tussen structuur en loslaten, tussen persoonlijke herinnering en spontane ontdekking.

Een Ondergrond die al een Verhaal Vertelt
Ik begon met een horizontale relieflaag van structuurpasta. Die ondergrond voelde meteen als een landschap—ruw, gelaagd, vol mogelijkheden. Waar ik in eerdere abstracte werken nog met duidelijke vlakken werkte, merkte ik hier al snel dat het doek iets anders vroeg. De textuur dwong me om losser te schilderen, om niet te plannen maar te reageren. Alsof de onderlaag al fluisterde welke richting ik moest volgen.

Van Licht naar Neon – Een Innerlijke Overgang
Mijn oorspronkelijke plan was eenvoudig: een schilderij in roze, rood en oranje tinten. Maar zodra ik begon, nam intuïtie het over. De overgang van een lichte, bijna zachte basis naar felle neonvarianten van oranje, rood en roze voelde als een emotionele gradient—een verschuiving van stilte naar intensiteit. Om die felheid te gronden voegde ik wit en zandkleur toe, een neutrale basis die de kleuren niet tempert maar juist laat ademen.

Het blauw dat later zijn intrede deed, vormde een krachtig complementair contrast met de neonkleuren. Het bracht spanning, helderheid en een onverwachte diepte.

Een zwarte rand leek even een logische omlijsting, maar voelde te zwaar. Lichtblauw bracht lucht, maar nog niet de juiste balans. Pas toen ik het paletmes pakte, ontstond de beweging die het werk nodig had: verticale vegen die van licht naar fel lopen, als sporen van energie die zich door het doek heen banen.

Daarnaast gebruikte ik verfrommeld aluminiumfolie—een techniek die een verrassend patroon opleverde. De uitkomst was elke keer anders, onvoorspelbaar, bijna organisch. De verticale patronen van het paletmes stonden in scherp contrast met de horizontale structuur van de onderlaag. Zo werd de gelaagdheid steeds dieper, alsof het schilderij laag voor laag zijn eigen anatomie onthulde.

Aqua Blauw – De Verbinding tussen de Lagen
Door het hele werk heen liet ik aqua blauw terugkomen. Niet als accent, maar als een verbindende draad. De dunne, onregelmatige lijnen die de blauwe vlekken met elkaar verbinden doen denken aan lymfeklieren—organisch, fragiel, maar essentieel voor samenhang. Het voelde alsof de kleuren met elkaar begonnen te communiceren, alsof het schilderij een intern netwerk ontwikkelde dat alles bijeenhield.

Waarom Deze Kleuren? Een Ochtend in Alkmaar Noord
De kleurencombinatie van felblauw en oranje komt niet uit het niets. Ze is geworteld in een herinnering uit mijn tijd op de modeacademie in Amsterdam. Elke ochtend, vroeg op weg naar station Alkmaar Noord, zag ik hoe de opkomende zon de lucht felblauw kleurde, terwijl de lantaarnpalen nog nagloeiden in een oranje waas. Die botsing van kleuren—tegengesteld, maar harmonieus—heeft zich diep in mijn visuele geheugen genesteld.

Tijdens het schilderen van ABSTRACT IV kwam die herinnering terug, niet als een letterlijke scène, maar als een gevoel. Vanuit de lichte basis die zich langzaam uitbreidde, ontstond er een beeld dat ik pas zag door af en toe afstand te nemen. Totdat ik ineens dacht aan de slotscène uit Angels and Demons: het moment waarop de bom hoog boven het St. Pietersplein ontploft en de lucht openbreekt als in een renaissanceschilderij van Michelangelo. Hemelse rust omringd door dramatisch verlichte wolken—een kosmisch schouwspel waarin licht en duisternis elkaar versterken.

Dat theatrale gevoel sloop ongemerkt in ABSTRACT IV. Vanuit het midden leek een soort oerkracht te ontstaan, alsof het heelal zelf het omringende leven naar buiten duwde. Misschien klinkt het dramatisch, maar juist dat maakt het begrijpelijk: wanneer je het heelal afkadert, wordt het menselijker.

Daarom koos ik uiteindelijk voor de gestreepte rand—een visuele passe-partout die het schilderij niet begrenst, maar hanteerbaar maakt. Een kader dat het kosmische terugbrengt naar een formaat dat we kunnen bevatten, zonder de intensiteit ervan te verliezen.

De Laatste Laag – Reflectie, Glans en Detail
Als afwerking bracht ik een laag epoxy aan over het schilderij. Die glasheldere toplaag laat de kleuren nog intenser naar voren komen, alsof ze van binnenuit beginnen te gloeien. Door de reflectie verandert het werk vanuit ieder oogpunt: het vangt licht, weerkaatst het, vervormt het subtiel. Het schilderij leeft mee met de beweging van de kijker.

De baklijst koos ik bewust in wit, met een zilveren bovenrand. Maar het echte geheim zit aan de binnenkant: de achterkant van de lijst, waar het schilderij op rust, schilderde ik in dezelfde aquablauwe tint als de strepen op het doek. Daardoor loopt de gestreepte aqua- en lichtblauwe rand visueel door in de lijst, die zelf weer overgaat in wit en zilver. Een detail dat waarschijnlijk niet iedereen zal opmerken—maar juist dat maakt het waardevol. Het is een kleine beloning voor de oplettende kijker.