2026-01-06

BEHIND THE PAINTINGS: De Man in Fragmenten

De Man in Fragmenten.

Mannelijkheid is geen vaststaand beeld maar een verzameling houdingen, archetypen, misverstanden, verlangens en zorgvuldig geconstrueerde façades. In mijn schilderijen onderzoek ik hoe het mannelijke lichaam door de eeuwen heen is gebruikt als icoon, projectiescherm en strijdtoneel, maar misschien nog belangrijker: ik laat altijd iets weg. Geen volledig lichaam, geen compleet verhaal, geen afgerond tableau. 

Alle vijf schilderijen zijn fragmenten, bewegingen, emoties, momenten die halverwege zijn afgesneden. Een lichaam zonder ledematen, een vleugel zonder hemel, een beweging zonder begin of einde. Juist in dat weglaten ontstaat ruimte voor interpretatie, voor projectie, voor twijfel. 
Het gaat mij niet om het reconstrueren van een historische scène of het geven van een les; de historische betekenis is aanwezig, maar nooit dwingend. Het gaat erom wat iemand herkent, wat iemand ziet, wat iemand wil zien. En ja, het mannelijke lichaam speelt een grote rol, maar is het puur verheerlijking? Nee. Ik probeer mezelf er ook van te overtuigen dat het me niet alleen om het lichamelijke gaat, dat er een laag onder zit, dat ik mezelf opvoed terwijl ik schilder. 

Misschien is dat precies wat het interessant maakt: dat ik zoek naar betekenis terwijl ik tegelijkertijd weet dat het lichaam zelf al een verhaal vertelt. 

In Menelaos en Patrocles draagt Menelaos het lichaam van Patrocles, de vermeende geliefde van Achilles, een homo-erotische tragedie die eeuwenlang is verhuld maar nooit verdwenen. Hij kijkt weg, niet uit trots maar uit onvermogen, gevangen tussen heroïek en schuld. 

In Dark Angel Golden Shower staat een koel, zwart-wit lichaam met felblauwe accenten tegenover een warme, vurige achtergrond; over hem stroomt een gouden regen van goldleaf, een hemels maar dubbelzinnig ritueel, haast tongue-in-cheek. 

In Discobolos ontbreekt de discus, waardoor de man zelf het middelpunt wordt: een moderne, gedetailleerde vertaling van een klassiek icoon dat zichzelf opnieuw moet definiëren. 

In Dancer is een lichaam gevangen in een fractie van een seconde, geconcentreerd, naar binnen gekeerd, een snapshot van een choreografie die buiten het kader verdergaat. 

En in Dark Lights staat een stoer, grafisch zwart-wit lichaam tegen een fluisterende achtergrond van zwart, roze huidtinten en een zweem van groen; een façade die tegelijk afstandelijk en verleidelijk is, en waarvan de nieuwe eigenaar op slag verliefd werd. 

Deze vijf fragmenten laten zien dat mannelijkheid geen monoliet is maar een veld vol tegenstrijdigheden, een landschap waarin mythologie, erotiek, kwetsbaarheid en zelfpresentatie voortdurend met elkaar in gesprek zijn. In het weglaten ontstaat ruimte — voor de kijker, maar ook voor mij — ruimte om betekenis te zoeken, te twijfelen, te spelen, mezelf op te voeden. Ruimte voor een extra laag.

Op de pagina Oilpaintings zie je de volledige schilderijen. Laat me weten wat je mist of wat zie jij er in…